เรื่องบางเรื่องอย่ารอให้มันสาย..จนไม่เหลือเวลาแก้ตัว

เมื่อวานนี้ หลังเลิกงานก็โทรคุยกับแฟนปกติ

แฟนถามว่า จะแวะเซเว่นมั้ย เค้าอยากกินถั่ว

ด้วยความขี้เกียจ บวกกับสภาพถนนที่กำลังทำทาง

รถติดตลอดทาง และหิวข้าว ไม่อยากแวะไหนทั้งนั้น

จึงตอบกลับไปว่า "ไม่แวะ รถจอดยาก"

ทั้งๆที่จริงแล้ว เซเว่น ก็อยู่ในปั๊ม ซึ่งจอดได้อยู่แล้ว

พอวางสายก็ขับรถมาเรื่อยๆ แล้วก็กลับรู้สึกว่า..

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราคงรีบไปหาซื้อถั่วมาให้เขา

คงอยากตามใจเขา ต่อให้ไม่ผ่านเซเว่น เราก็ต้องหาซื้อให้ได้

แล้วทำไมวันนี้ เราไม่ซื้อหล่ะ ?

เขาเปลี่ยนไปหรอ?

เขาไม่น่ารักเหมือนเดิมหรอ?

เขาขอเรามากไปหรอ?

เขางี่เง่าอารมณ์เสียใส่เราหรอ?

คำตอบที่ได้คือ เปล่าเลย

มีแต่เราที่กำลังเปลี่ยนไป

บางครั้งเราเปลี่ยนโดยที่เราไม่รู้ตัว

ความใส่ใจที่เราเคยมีให้เขา มันกำลังน้อยลงไป

คุณอาจจะมองว่าจริงๆแล้วมันเป็นเรื่องเล็กๆ

ก็แค่ถั่วที่ไม่ได้ซื้อ ก็แค่นั้น

แต่สิ่งที่ต้องการจะบอก ก็คือ เรื่องเล็กๆนี่แหละ

ที่เป็นต้นเหตุทำให้คนเราค่อยๆเปลี่ยนไป

ต่อมา มันก็เลยทำให้ความรู้สึกของเราค่อยๆเปลี่ยนไปตาม

คุณจำตัวเองตอนแรกๆ ที่คบกับเขาได้มั้ย?

แล้วคุณดูตัวเองตอนนี้สิ คุณคิดว่าคุณเปลี่ยนมั้ย?

ใส่ใจเขาเหมือนเดิมรึเปล่า

ดีกับเขาเหมือนเดิมรึเปล่า

อยู่ข้างๆเขาเหมือนเดิมรึเปล่า

ห่วงใยเขาเหมือนเดิมรึเปล่า

แล้วรักเขาเหมือนเดิมรึเปล่า

ลองถามตัวเองดู ถ้าวันนึงเขาเปลี่ยนไป

บางทีอย่าโทษใคร มันอาจจะเป็นเพราะตัวคุณ

สุดท้ายเราก็สามารถซื้อถั่วให้เขาได้

แต่ไปซื้อที่โลตัสหน้าปากซอย

ซึ่งมันไม่มียี้ห้อที่เขาอยากกิน

พอกลับถึงบ้าน ก็ได้แต่ยื่นถั่วให้แล้วบอกว่า

มันไม่ใช่ยี่ห้อที่ชอบนะ

เขาก็ยิ้มแล้วก็บ่นไปตามภาษา

เรากลับรู้สึกว่า ถ้าเราไม่ได้ถั่วกลับมา

เราคงรู้สึกผิดแน่ๆ ที่เรื่องแค่นี้เราก็ทำให้เขา

เหมือนเดิมไม่ได้

สุดท้ายอยากจะบอกว่า

เรื่องบางเรื่องอย่ารอให้มันสาย..จนไม่เหลือเวลาแก้ตัว