สองมุม

ทุกเรื่องราวมี 2 แง่ 2 มุม 2 ข้าง 2 ฝั่ง อย่างนั้นหรือ
สำหรับฉัน ฉันไม่ชอบการตีความแล้วเลือกข้าง ฉันชอบหาข้อมูล แล้วคิดว่าถ้าเป็นฉัน ฉันจะทำยังไง เรียกตัวเองว่าผู้ไม่เลือกข้างก็คงได้ ฉันมักพยายามมองทุกมุมแบบเข้าใจทุกคน แต่กับเหตุการณ์นี้ ฉันขอเลือก


วันนี้วันมาฆบูชา ตรงกับวันเสาร์ งานยุ่งเหมือนเคย รีบทำงานกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็บ่ายสามโมงกว่าแล้ว รีบไปฟิตเนสดีกว่ามีคลาสซุมบ้าตอนสี่โมงเย็น ตอนนี้ยุ่งมากไปได้แค่วันละคลาสเอง

เมื่อเจอหน้าน้องนิวครูประจำคลาสซุมบ้า
"พี่ชมพู่ ... หายไปเลยนะครับ"
"ไม่หายนะ แต่คลาสเย็น พี่เคลียร์งานไม่ทันอ่ะ"
ตอบไปยิ้มๆ น้องก็รีบกวักมือเรียกเข้าห้องเต้น

เลิกคลาส 5 โมง เปิดไลน์กลุ่มดู เห็นน้องแอ๊ปแชร์ว่ามีการกราดยิงที่โคราช ผ่านตาไปแบบไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะขับรถกลับบ้าน
ฉุกใจคิดขึ้นมาแว่บนึง นี่เราชินกับเหตุการณ์ร้ายๆ แบบนี้ไปแล้วเหรอ

กลับถึงบ้านมีเวลาอ่านข้อมูลอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่การฆ่ากันแบบที่เคย กลายเป็นเหตุกราดยิง ยิ่งมั่ว ยิงแม้คนที่ไม่รู้จัก ยิงแล้วยังโพสเฟซว่า ยิงจนตะคริวกิน ในใจฉันสับสนและตื่นตระหนกมาก กินข้าวไม่ลง นอนหลับไปพร้อมกับ Tablet ที่เปิดดูข่าวช่อง one ไว้ ลุ้นทุกวินาทีว่าจะช่วยคนที่ติดอยู่ในห้างได้ไหม


☆.。.:*・°☆.。.:*・°☆


ข่าวบอกว่าสาเหตุเกิดจากคนร้ายไปทวงเงินเจ้านายแล้วไม่ได้ คับแค้นใจ เริ่มยิงไป 2 คน คือเจ้านาย และแม่ยาย จากนั้นขับรถไปค่ายทหารเพื่อเอาอาวุธร้ายแรงออกมา ยิงทหารเวรบาดเจ็บ

ขับรถฮัมวี่ขับหนีออกจากค่ายทหาร ยิงตำรวจที่มาสกัดจับบาดเจ็บไป 2 คน ยิงชาวบ้านใกล้เคียงบาดเจ็บไปอีก 2 คน

หลบหนีเข้าไปในห้างเทอร์มินอล 21 โคราช ยอมรับว่าฉลาดในการเลือกเข้าห้าง ซอกหลืบมากหลบซ่อนง่าย และมีตัวประกันให้ใช้ต่อรองได้เยอะ ระหว่างนั้นมีการโพสข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ถ่ายรูปเซลพี่ตัวเองกับจุดต่างๆ ของห้าง
คำโพสที่ฉันขยะแขยงที่สุดและตัดสินเขาทันทีคือ
"ซวยล่ะ เป็นตะคริว"
"เหนื่อยแล้วอ่ะ กระดิกนิ้วไม่ไหวแล้ว"
"มันตายมั้ยไอ 3 คนนั่น"

เจ้าหน้าที่ทุกหน่วย ทุกฝ่าย ทุกกรมกอง เดินทางเข้าพื้นที่
เวลา 21.00 น. ภาพเจ้าหน้าที่ตำรวจไปรับตัวแม่ผู้ก่อเหตุ เพื่อหวังให้ไปเกลี้ยกล่อมคนร้าย เสียงปล่อยโฮของแม่คนร้ายเมื่อรู้เรื่องจากตำรวจ กรีดลึกเข้าไปในหัวใจฉัน หัวอกของคนเป็นแม่จะเสียใจขนาดไหน กับคำถามของแม่ "จักรพันธ์ เป็นอะไรลูก" คือคำถามที่ไม่มีคำตอบ

จากนั้นมีการปิดกั้นเพซบุ๊กของผู้ก่อเหตุ เขาไม่มีโอกาสได้แสดงวาทะอะไรอีก
เวลา 22.30 น. มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัดเป็นระยะดังมาจากในห้าง มีการกันคนไม่เกี่ยวข้องออกไปยังจุดที่ปลอดภัย

ฉันเฝ้าติดตามข่าวด้วยใจจดจ่อผ่านเพจ แหม่มโพธิ์ดำ ผ่านลิงค์สดของเจ้าหน้าที่กู้ภัย คอยลุ้นว่าช่วยตัวประกันได้ไหม ช่วยได้กี่คนแล้ว มีการประสานกันในเพจแหม่มให้ Inbox แจ้งมาว่าตัวเองแอบอยู่ที่ไหนในห้าง ทางเพจจะประสานต่อให้เจ้าหน้าที่เข้าไปช่วย มีการเตือนให้เซฟแบตมือถือ ระวังอย่าให้มีแสง ให้ปิดเสียงโทรศัพท์

นี่ไม่ใช่ 911 ทางช่อง Fox thai ที่ฉันชอบดู นี่เหตุการณ์จริง


เวลา 01.00 น. ช่วยคนออกมาได้แล้วกว่า 500 คน
01.30 เจ้าหน้าที่รู้พิกัดคนร้าย ทยอยช่วยนำคนออกมาได้แล้วเกือบ 1,000 คน
หลังจากนั้นก็มีการพยายามหลบหนีของคนร้าย มีเสียงปืนตลอดเป็นระยะตลอดคืน

จวบจน 09.00 น. เจ้าหน้าที่ยืนยันว่าได้วิสามัญคนร้ายแล้ว นักข่าวบอกว่าจบแล้ว
จบแล้ว? The End แต่นี่ไม่ใช่หนัง คน 30 คน ไม่ได้ลุกจากที่นั่ง อีก 58 คน บาดเจ็บ ยังรักษาตัว รวมมีผู้เสียหายถึง 88 คน


☆.。.:*・°☆.。.:*・°☆


"น่าเห็นใจเขาเนอะ คงกดดัน"
"คนเราเมื่อโดนบีบ ก็ทำอะไรบ้าๆ ได้"
"อยากทำให้เขาจนตรอกทำไม เขาก็สู้สิ"

ในเช้าวันต่อมาข้อความทำนองนี้มีให้เห็นมากมาย เช่นเดียวกับถ้อยคำอีกทำนองที่สาปแช่ง ฉันไม่รู้จักทั้ง 88 คนนั้นเลย มีเจ้าหน้าที่สถานสงเคราะห์ที่เป็นเพื่อนของเพื่อนในเฟซ 1 คน ที่เสียชีวิตด้วย แต่ที่ฉันสะเทือนใจที่สุดคือภาพแม่และเด็กน้อยที่คนร้ายยิง เด็กน้อยที่ตกใจเสียงปืนร้องไห้ เป็นเหตุให้คนร้ายรู้ที่ซ่อนจึงโดนฆ่าทั้งสามชีวิตพ่อแม่ลูก

ยิ่งได้อ่านวินาทีความเป็นความตายของคนในเหตุการณ์มากขึ้น ฉันก็ยิ่งเกลียดเขา ใช่! ฉันเกลียดคนร้าย เกลียดโดยไม่เคยรู้จัก และไม่อยากรู้จัก
คนที่เห็นใจ ที่บอกว่าเขาคงกดดัน คนโดนโกงนะ คงเครียด

ไม่..ไม่..ไม่.. มีความคิดมุมนี้ให้คนร้ายด้วยหรือ ฉันผู้ซึ่งโดนโกงซ้ำชาก ยังคงตั้งหน้าทำงานชดเชยเงินที่เสียไป แม้กระทั่งฟ้องยังไม่ทำ ทำไปก็เท่านั้นเขาจะมีมาผ่อนให้งั้นเหรอ เสียเวลา ปาดน้ำตาเดินหน้าทำงานหาเงินต่อไป หาได้เคยแม้แต่จะคิดมุ่งไปหาปืนมายิงคนที่โกง ได้แต่จำไว้เป็นบทเรียนสอนตัวเองไม่ให้โง่อีก

ยิงเจ้านายคนที่โกงยังพอรับได้ ฉันก็ปุถุชน เข้าใจความคิด "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" ได้ แต่คนที่ไม่รู้จัก เด็ก ผู้หญิง ที่มันเข่นฆ่าไป ฉันอภัยให้ไม่ได้เลย คนที่หลบอยู่บอกว่าคนร้ายเดินหาทุกชั้น เปิดเพลงไปด้วย มีเสียงตะโกนหา เสียงปืนตลอด คนแบบนี้ไม่ควรค่ากับคำว่า "อภัย" ดีแล้วที่ถูกวิสามัญไป ไม่ต้องรอดมาอยู่ในคุกให้เปลืองงบประมาณแผ่นดิน

บางคนบอกสงสารแม่คนร้าย ประเด็นนี้ฉันเห็นด้วย คนละคนกัน กรรมของคนร้ายก็ควรอยู่ที่คนร้าย แม้จะสายเลือดเดียวกัน เขาผูกกรรมกันพอแล้ว ฉันไม่ซ้ำเติม ออกจะเห็นใจด้วยช้ำ ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูก ไม่มีใครอยากมีลูกเป็นคนร้าย เป็นมาตรกร จิตใจของแม่คงบอบช้ำ ทั้งชีวิตที่เหลือของแม่คงปวดร้าว กับคำว่า "ทำไม"


☆.。.:*・°☆.。.:*・°☆


ฉันมองเห็นสัจธรรมในเหตุการณ์นี้ นั่นคือ ความไม่แน่นอนของชีวิต เราไม่มีวันรู้เลยว่าจะมีโอกาสได้หายใจไปอีกถึงวันไหน ใครจะคิดว่าอยู่ๆ แค่ไปเดินห้าง เราก็อาจโชคร้ายโดนคนเลวไล่ยิง โดนคนเมาขับรถชน และอีกสารพัดเหตุที่พร้อมจะพรากชีวิตไปจากเรา เหตุการณ์นี้ทำให้รู้ว่า
"ความตายอยู่ใกล้เรามากกว่าที่คิด จงใช้ทุกวินาทีของชีวิตให้คุ้มค่า"


สิ่งสำคัญที่ติดใจฉันอีกอย่างคือ ไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม เราไม่มีสิทธิ์ทำร้าย ทำลายคนอื่น จริงไหม?


"อักษราลัย"
13 / 2 / 2563