BBS เสนอราคาแซงคู่แข่งกว่า 2 แสนล้าน อาจจะเป็นทุกขลาภมากกว่าโชคดี

จบไปแล้วกับการเปิดซอง 3 (ซองราคา) กับโครงการประมูลเพื่อพัฒนาสนามบินอู่ตะเภา และเมืองการบินภาคตะวันออกที่ทางกลุ่ม BBS ซึ่งประกอบด้วย บริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือ BA ของนายแพทย์ปราเสริฐ ปราสาททองโอสถ, บริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) ของคีรี กาญจนพาสน์  และบริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่ง แอนด์ คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน,) ของรมต.สาธารณสุขท่านอนุทิน ชาญวีรกูล เป็นผู้เสนอผลตอบแทนสูงสุดให้กับรัฐบาลประมาณ 3 แสนล้านบาท รองลงมาเป็นกลุ่มกิจการร่วมค้าบริษัท ธนโฮลดิ้ง จำกัด และพันธมิตร เสนอกว่า 1 แสนล้านบาท และสุดท้ายคือกลุ่มแกรนด์ที่ตามมาเป็นที่สาม 

ล่าสุดมีนักวิเคราะห์ว่า อาจจะเป็นทุกขลาภของทางกลุ่ม BBS ดังนี้

• ประเด็นที่ 1: ทำเงินหล่นไปสองแสนล้าน 
- คนที่ไม่ใช่เจ้าของเงินออกมาเฮเสียงดังกับชัยชนะของกลุ่มกิจการร่วมค้าบีบีเอส แต่คนจ่ายต้องกุมขมับ คำนวณตัวเลขยังไง ให้จ่ายแพงกว่าคู่แข่งสองแสนล้าน โดยเสนอราคาสูงสุดอยู่ที่ 305,555 ล้านบาท

ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกันแล้วพบว่า ราคาที่เสนอนั้นทิ้งห่างกลุ่มกิจการค้าร่วม บริษัท ธนโฮลดิ้งฯ (ซีพี) ซึ่งอยู่อันดับที่สองคิดเป็นเม็ดเงินกว่า 2 แสนล้านบาท ทำให้คำถามและความกดดันตกไปอยู่กับทีมงานการเงินที่ทำตัวเลขเสนอราคา เพราะหากเพียงบีบีเอส เสนอตัวเลข 1.2 แสนล้าน จะประหยัดเงินไปทันทีเกือบสองแสนล้าน และที่สำคัญ ตัวเลขนี้เป็นมูลค่าปัจจุบัน แต่ตัวเลขที่ต้องจ่ายจริงหากนับรวมกัน 50 ปีของกลุ่มบีบีเอส สูงถึง 1.1 ล้านล้าน ทำให้คนที่ต้องจ่ายจริงๆ นั้น คงไม่ค่อยดีใจกับตัวเลขที่เขียนไปซักเท่าไหร่

• ประเด็นที่ 2: เช็คตัวเลขกันวุ่นว่าบีบีเอสใส่ค่าอะไรผิดหรือไม่? 
- ทำไมเลขเสนอราคาโดดไปถึง 6 เท่า ของราคาที่รัฐขอมา และสูงกว่าคู่แข่ง ถึง 300% มีตัวแปรอะไรผิดหรือไม่?

แล้วถ้าคำนวณผิด หากทำไม่ได้จริง ขอแก้ไขตัวเลขทีหลังกับคณะกรรมการได้หรือไม่? ทำเอากรรมการคัดเลือกต้องหยิบเครื่องคิดเลขมาช่วยคำนวณ และขอเวลายังไม่กล้าประกาศผล

• ประเด็นที่ 3: ยุทธศาสตร์ฟันแล้วทิ้ง ทำได้ยากในยุคอีอีซี 
- เพราะมีการตั้งคณะกรรมการตรวจสอบมากมาย ต่างจากงานประมูลงานรัฐในอดีตทำให้กรรมการคัดเลือก ไม่ได้เลือกตัวเลขที่สูงสุดอย่างเดียว แต่ต้องมาตรวจสอบสมมุติฐาน สังเกตได้จากข่าวของคณะกรรมการคัดเลือกที่เน้นว่า ต้องพิจารณาตรวจสอบรายละเอียดข้อเสนอด้านราคา เช่นสมมุติฐานและการประมาณการด้านการเงิน ว่าทำได้จริงหรือไม่ จะไม่ซ้ำรอย JAS ที่เสนอราคาสูงแล้วทิ้งภายหลัง

• ประเด็นที่ 4: หากทำไม่ได้ บริษัทเจ๊งไป ผู้ถือหุ้นไม่ต้องรับผิดชอบ
- ซึ่งไม่รู้ว่านี่คือช่องโหว่ของเงื่อนไขหรือไม่ เพราะการประมูลอู่ตะเภาในครั้งนี้มีเพียงเงินประกันบอนด์ Bid Bond เท่านั้น และบริษัทที่มาประมูลเป็นบริษัทตั้งใหม่ หากทำไปแล้ว เรือล่มปากอ่าว บริษัทไปไม่รอด ก็แค่ยึดเงินบอนด์ แต่ผู้ถือหุ้นไม่ต้องค้ำประกัน และสาวไปถึงผู้ถือหุ้นไม่ได้

ทำให้ประเด็นนี้เป็นความเสี่ยงของคณะกรรมการที่ต้องรับไปเต็มๆ เมื่อผ่านไปหลายสิบปี ตายไปแล้ว ยังต้องขุดมารับโทษ ว่าอนุมัติไปได้อย่างไร รู้ทั้งรู้ว่าจะมีปัญหาในอนาคต

• ประเด็นที่ 5: ธนาคารไม่กล้าปล่อยกู้
- เพราะตัวเลข IRR ติดลบ ซึ่งกรณีนี้คำนวณไม่ยากว่าจะสำเร็จหรือไม่ หากจำตัวเลข 59,000 ล้านบาทได้ เลขนี้เป็นตัวเลขที่รัฐคำนวณจากการประมาณการผู้โดยสาร จากบริษัทที่ปรึกษาระดับโลก และมี IRR ของโครงการอยู่ที่ต่ำกว่า 5% ซึ่งก็ต้องถือว่าต่ำมากแล้ว เทียบกับการนำเงินไปลงทุนอย่างอื่น แต่เมื่อเกิดกรณีปืนลั่น เสนอส่วนแบ่งให้รัฐมากถึง 3 แสนล้านนั้น ทำให้ IRR นั้นติดลบ นั่นคือทำไปก็ขาดทุนไปตลอด 50 ปี จะมีธนาคารใดกล้าปล่อยแหล่งเงินกู้ และสิ่งนี้คือประเด็นที่ยากที่สุด

• ประเด็นที่ 6: กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง 
- ถ้าจะให้กลืนเลือดตัวเองแล้วเดินหน้า ก็เจอปัญหาด้านแหล่งเงินกู้ กับอัตราผลตอบแทนติดลบอย่างแน่นอน แต่จะให้ถอยหลังก็เสี่ยงแบล็คลิสต์ เพราะทำตัวเลขไม่สะท้อนความเป็นจริง ถึงแม้เทียบกับท่าอากาศยานที่กำไรที่สุดในโลก ยังไม่สามารถแบ่งส่วนแบ่งให้รัฐได้สูงเท่านี้

งานนี้บอกเลยว่า คงจะไม่มีรันเวย์ไหนให้ผู้ชนะร่อนลง

ได้แต่ต้องยิ้มสู้แบบหน้าชื่นอกตรมกันไปแน่!!!