น้องชายเขียนข้อความกลั่นจากใจถึงพี่สาวที่จากไปด้วยโรคมะเร็ง

เรื่องราวสุดซาบซึ้งใจที่ถูกถ่ายทอดออกมาโดยเพจเฟซบุ๊ก บันทึกของเซิน / รีวิวผ่านเลนส์ ที่เจ้าของเพจได้โพสต์ถึงพี่สาวที่จากไปด้วยโรคมะเร็ง บอกเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์และความทรงจำของพวกเขาพี่น้องที่จะคงอยู่ในหัวใจและความทรงจำตลอดไป

เราเคยสัญญา ว่าเราจะโตไปด้วยกัน ผมใช้เวลาเขียนโพสต์นี้มาได้สักพักเเล้ว แก้ไปแก้มาอยากให้มันออกมาดี แต่มันก็ไม่รู้จะเล่ายังไง คิดอะไรอยู่ก็เลยเขียนออกมา สำหรับคนที่มีพี่น้อง ก็อยากให้ได้มาอ่าน ผมอยากจะบอกว่า คุณโชคดีมากเลยล่ะ ^^

ตอนที่ผมยังเด็ก ตอนนั้นผมอยู่ประมาณ ป.3 เราเคยมีโต๊ะทำการบ้านอยู่ในห้องเดียวกัน โต๊ะเราสามตัวเรียงต่อกัน หลังจากช่วยป๊าม๊าปิดร้านเสร็จเราก็จะมานั่งทำการบ้านจัดกระเป๋าตามตารางสอนวันถัดไป ที่ผมจำได้คือความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเวลาเราได้มานั่งด้วยกัน เวลาที่เรา บ่นถึงเรื่องต่างๆที่มาจากโรงเรียน นินทาคุณครูหรือทะเลาะกับเพื่อนอีกคนก็จะคอยออกความเห็นและให้คำปรึกษา

โดยเฉพาะผมเอง น้องคนสุดท้อง ที่อายุห่างจากพี่ๆ ถึง 5 ปี เวลาที่ผมมีเรื่องมาปรึกษาจากโรงเรียน ผมจะรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยมากมันเหมือนกับว่า ไม่ว่าเราจะทำพลาดสักกี่ครั้ง ยังมีบ้านหลังใหญ่อีก 2 หลังคอยให้เราหลบภัย

พอโตขึ้นมาหน่อย ประมาณ ม.ต้น เราสามคนได้มาเรียนโรงเรียนเดียวกัน วันแรกที่ผมเดินเข้ามา ผมแทบไม่รู้จักใครและไม่กล้าคุยกับใคร แต่อยู่ๆก็มีเพื่อนๆของพี่เข้ามาทัก มาหยอกทำให้ผมรู้สึกไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

พอขึ้นปี 1 ช่วงปิดเทอมใหญ่ ผมและพี่ ตัดสินใจไปเที่ยวสิงคโปร์ด้วยกันซึ่งเป็นการเที่ยวครั้งแรกในชีวิตที่เราไปด้วยกันแค่สามคน ผมรู้สึกว่าเป็นการไปเที่ยวที่สนุกและมีความสุขที่สุดในชีวิตเราโตมาด้วยกันและเข้าใจกันว่า เราต่างชอบอะไร เราได้ไปในที่ๆอยากไป ได้กินในที่ๆอยากกิน เราได้ใช้เวลาและแชร์ประสบการณ์ร่วมกัน

คืนนั้นเราอยู่ที่ Garden by The Bay เรานอนดูการแสดงโชว์ไฟจากต้นไม้ที่สูงลิ่ว 4-5 ต้นที่มีสะพานยาวทอดผ่านต้นไม้แต่ละต้นแสงไฟหลากสีระยิบระยับเคียงคู่กับเสียงดนตรีพร้อมฉากหลังที่เป็นท้องฟ้ายามคำคืน

ผมมองการแสดงผ่านหน้าจอมือถือที่อัดวีดีโอไว้ ผมพูดกับตัวเองว่า มันจะเป็นช่วงเวลาที่ผมจะจำไว้ตลอดชีวิต มันไม่ใช่เพราะความสวยงามของแสงไฟที่อยู่ตรงหน้าแต่มันคือคนที่อยู่ข้างๆเรา คนที่กำลังมีความสุขไปพร้อมกับเรา
ถึงแม้ตอนนั้นผมจะโตมากเเล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น จากพี่สาวและพี่ชาย ที่นอนดูการแสดงอยู่ข้างๆ …

จากวันนั้นก็ผ่านมา 5 ปีกว่าเเล้ว 5 ปีตั้งแต่ที่รู้ว่าเจ๊เป็นมะเร็ง 5 ปีที่เราเรียนรู้และต่อสู้ 5 ปีที่เราฟันฝ่าเรื่องต่างๆ

มันไม่ง่ายเลยที่จะลืมเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาด้วยกัน ผมบอกกับตัวเองว่า ผมจะไม่ลืมมัน ความทรงจำดีๆ ความทรงจำที่มันมีค่า คงไม่มีใครอยากลบมัน ที่เราทำได้ คือ เก็บความทรงจำนั้นไว้ ให้มันเติบโตไปพร้อมกับเรา จนตอนนี้ ตอนที่ผมนั่งเขียนอยู่ ผมก็ไม่ได้โหยหาช่วงเวลาเหล่านั้นอีกแล้ว ปล่อยให้มันเป็นความทรงจำดีๆ จนตอนนี้ผมก็ยังคิดว่าเจ๊จะยังอยู่ข้างๆผมเสมอและเราจะยังคงเป็นพี่น้องกันตลอดไป

ทุกสิ่งบนโลกล้วนเกิดแก่และดับไป ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหลีกหนีความจริงนี้จงใช้เวลาในทุกวันให้เหมือนเป็นวันสุดท้ายเขียนไว้เพื่อบันทึกและเตือนใจ

30มิถุนา2562 บันทึกของเซิน