เกษตรกรได้อะไรจาก EEC ?

              ประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรม ด้วยสภาพภูมิประเทศที่ได้เปรียบในเชิงภูมิศาสตร์เป็นอู่ข้าวอู่น้ำมาตั้งแต่อดีต  ภาคเกษตรจึงเป็นสาขาอุตสาหกรรมที่มีผลิตภัณฑ์มวลรวม หรือ GDP มากที่สุดภายในประเทศ โดยมีมูลค่าถึงร้อยละ 8.4 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศทั้งหมด โดยมีแรงงานไทยที่ทำงานในภาคการเกษตรถึงร้อยละ 40 ส่งผลให้การเกษตรเป็นอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญยิ่งต่อเศรษฐกิจของประเทศและความเป็นอยู่ของประชาชนโดยรวม

           หนึ่งในนโยบายการขับเคลื่อนระบบเศรษฐกิจของประเทศของรัฐบาลชุดปัจจุบัน คือการยกระดับอุตสาหกรรมภาคเกษตร เนื่องจากในอดีตที่ผ่านมา แม้ว่าไทยเราจะมีแรงงานภาคเกษตรจำนวนมาก แต่ผลผลิตที่ได้เมื่อเทียบกับสัดส่วนแรงงานยังอยู่ในระดับต่ำ จึงมีแนวคิดที่จะยกระดับโดยการนำเทคโนโลยีทางการเกษตรใหม่ๆมาใช้ ซึ่งในโครงการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก หรือ อีอีซี ที่รัฐบาลกำลังขับเคลื่อนอยู่นั้น อุตสาหกรรมการเกษตรและเทคโนโลยีชีวภาพ เป็น 1 ใน 10 อุตสาหกรรมเป้าหมายที่ได้รับการส่งเสริม ซึ่งจะปฎิรูปการการเกษตร ชลประทาน และสิ่งแวดล้อมในพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ซึ่งเกิดคำถามตามมาว่า เกษตรกรได้อะไรจาก EEC ? 

              ทั้งนี้ในปัจจุบันการทำเกษตรของบ้านเรา ยังคงเป็นลักษณะของการเกษตรรรูปแบบเก่า มีการนำเอาเทคโนโลยีมาช่วยในการเกษตรน้อย หากเทียบกับต่างชาติ อาจด้วยเพราะเกษตรกรยังขาดความรู้ด้านการนำเทคโนโลยีที่จะเอามาประยุกต์ใช้ รวมถึงขาดแคลนด้านงบประมาณ และภาครัฐไม่ได้มีการส่งเสริมความรู้แก่เกษตรอย่างจริงจัง  

             ซึ่งความหวังของรัฐบาลที่จะมีการส่งเสริมให้เกษตรกรยุคใหม่เป็น Smart Farmer ที่เน้นการทำเกษตรแบบนำเทคโนโลยีมาใช้งานเพื่อลดเวลา ลดจำนวนคน เพิ่มคุณภาพของผลผลิตทางการเกษตร เพิ่มมูลค่าทางการเกษตร จะสามารถพาเกษตรไทยเดินหน้าก้าวไปพร้อมกับยุค Thailand 4.0 ได้หรือไม่

            ในประเทศอังกฤษ มีกลุ่มคนที่รวมตัวกันเพื่อสร้างนวัตกรรมด้านการเกษตรเพื่อช่วยเหลือเกษตรกร มีจุดประสงค์ง่ายๆ คือ (หากสำเร็จ) จะคิดวิธีที่เกษตรกรไม่จำเป็นต้องก้าวเท้าเข้าไปในไร่นาเลย ตั้งแต่เริ่มต้นปลูกจนถึงเก็บเกี่ยวผลผลิต ซึ่งทุกกระบวนการในการเพาะปลูกพืชจะไม่ใช่คนเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่จะใช้หุ่นยนต์ หรือโดรนในการดูแลทั้งกระบวนการ

            สิ่งที่พวกเค้าและทีมงานเริ่มทำ คือ นำซอฟต์แวร์ที่ใช้บังคับโดรนมาประยุกต์ใช้กับรถแทร็กเตอร์ เพื่อทำให้รถแทร็กเตอร์ธรรมดากลายเป็นรถแทร็กเตอร์อัจฉริยะ ไม่ต้องใช้คนขับเหมือนแต่ก่อน และก็สามารถควบคุมด้วยระบบอัตโนมัติให้รถขับเคลื่อนไปยังจุดต่างๆ ของไร่นาได้ตามต้องการ นอกจากนี้ ยังหาวิธีการตรวจสุขภาพพืชผล โดยไม่ต้องใช้คนเข้าไปเก็บตัวอย่างดินหรือต้นกล้าเหมือนแต่ก่อน ซึ่ง "โดรน" ถูกนำมาประยุกต์ใช้ในงานนี้ได้อย่างดี ทีมงานใช้โดรนบินผ่านพื้นที่เพาะปลูกเพื่อเก็บข้อมูลการสังเคราะห์แสงและความชื้นของหน้าดิน ทั้งหมดที่คนกลุ่มนี้ได้เริ่มต้นทำในโครงการ Hands Free Hectare เป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่น่าตื่นเต้นของการทำการเกษตรยุคอนาคต ซึ่งหากการทดลองของเค้าสำเร็จ จะช่วยเหลือเกษตรกรทั่วโลกได้มากทีเดียว 

 นับว่าเป็นตัวอย่างที่น่าสนใจไม่น้อย ซึ่งหากเกษตรกรไทยเรา จะปรับการทำเกษตรรูปแบบเดิมๆมาทำเป็นเกษตรยุค 4.0 ก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่สิ่งสำคัญคือทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาล ภาคเอกชน และเกษตรกรเองต้องร่วมมือกัน การปฏิรูปการเกษตรไทยจึงจะเดินหน้าต่อไปได้