เปลี่ยน ภาระ ให้เป็น พลัง และก้าวไปด้วยกัน

                      ในทุกๆเช้าวันหยุด กิจวัตรที่ผู้เขียนมักจะทำอยู่เป็นประจำ คือ การวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะ ภาพที่มักจะเห็นจนชินตาคือ เหล่าบรรดาผู้รักสุขภาพที่ต่างตื่นเช้ามาออกกำลังกายเหมือนๆกัน และใช้เวลาช่วงวันหยุดไปกับกิจกรรมยามเช้านอกบ้าน บางคนใช้สวนสาธารณะเป็นเหมือน "คอมมูนิตี้" ย่อมๆ  เราจะเห็นคนสูงอายุบางคนจับกลุ่มนั่งคุยกันเหมือนสภากาแฟยามเช้า   บ้างก็จับกลุ่มกันรำไทเก๊ก หรือบางคนที่พากันมาวิ่งออกกำลังกายเป็นครอบครัว น่าชื่นใจที่พ่อแม่สมัยนี้ปลูกฝังนิสัยการรักสุขภาพให้ลูกกันแต่เด็ก 

                      ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาวิ่งออกกำลังกายยามเช้า เราจะพบคนกลุ่มนึง ที่จับคู่วิ่งประกบกันไป โดยที่มือซ้ายและมือขวาของคนทั้งสอง มียางยืดเส้นสั้นๆ ร้อยเกี่ยวกันไว้  หากมองจากภายนอก คนทั้งคู่ดูเหมือนคนปกติ ที่วิ่งด้วยกันในความเร็วที่สม่ำเสมอ เคียงคู่กันไป แต่หากสังเกตุดูดีๆ จะพบว่า หนึ่งในสองคนนี้ มีคนใดคนนึง ที่ "มองไม่เห็น"   

            เรากำลังจะบอกว่า นี่คือกิจกรรม "การวิ่งด้วยกัน" ของคนตาดีกับคนตาบอด  โดยที่คนทั้งคู่จะวิ่งไปด้วยกัน ในระดับความเร็วที่ใกล้เคียงกัน โดยมีเพียงยางยืดเส้นเล็กๆ เกาะเกี่ยวคนทั้งคู่ไว้ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราได้เห็นกลุ่มคนพิการได้มีโอกาสออกมาใช้ชีวิตกลางแจ้งและได้ทำกิจกรรมที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาเหล่านี้  เพราะกลุ่มคนเหล่านี้ เป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม “อาสาวิ่งด้วยกัน” ที่มารวมตัวกันทำความดี พาผู้พิการวิ่งออกกำลังกาย ซึ่งอาศัยอาสาสมัครที่เข้ามาเรียกว่า “ไกด์รันเนอร์” ทำหน้าที่เป็นอาสาฯ พาคนพิการวิ่งค่ะ

            ถ้าหากเพื่อนๆคนไหนสนใจ อยากจะลองสมัครเป็นไกด์รันเนอร์ ก็สามารถเข้าไปร่วมกิจกรรมในกลุ่มวิ่งด้วยกันได้ ซึ่งโดยปกติแล้วเค้าจะนัดกันทุกเช้าวันเสาร์สุดท้ายของเดือน ที่ ลานตะวันยิ้ม สวนลุมพินีค่ะ (ยกเว้นบางเดือนก็อาจจะเปลี่ยนแปลงบ้างลองเช็คข้อมูลดูอีกครั้ง)

                   ^{น้องๆรอไกด์รันเนอร์ใจดีมาเป็นอาสาอยู่นะคะ}

              ระยะหลังมานี้ .. น่าดีใจที่บ้านเราเห็นความสำคัญของคนพิการกันมากขึ้น มีการจัดกิจกรรมเพื่อสังคมที่เปิดโอกาสให้กับผู้พิการได้ออกมามีส่วนร่วมในสังคม ได้ทำสิ่งที่ดีมีประโยชน์ ซึ่งอีกโครงการที่อยากพูดถึงคือ "โครงการปั่นไปไม่ทิ้งกัน"  ซึ่งเป็นการร่วมมือกันของ ภาครัฐ-ภาคเอกชน-ภาคประชาชน โดยที่นักปั่นอาสา จะปั่นจักรยานนำผู้พิการทางสายตา จำนวน 21 คน ปั่นผ่านเส้นทางทั้งหมด 9 จังหวัด ในเวลา 9 วัน  จากกรุงเทพมหานคร ถึงจังหวัดเชียงใหม่ เป็นระยะทาง 867 กิโลเมตร ซึ่งแม้ว่าในตอนนี้การปั่นจะจบสิ้นถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ก็ยังขาดทุนสนับสนุนการก่อสร้างศูนย์ฝึกอาชีพคนพิการอาเซียน ที่อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่อยู่อีกจำนวนมาก หากเพื่อนๆท่านใดสนใจ อยากช่วยสนุบสนุนทุนทรัพย์ ยังคงสามารถร่วมบริจาคได้ตามช่องทางด้านล่างนี้นะคะ

                    กิจกรรมดีๆเหล่านี้นอกจากการทำให้คนพิการได้ออกกำลังเพื่อสุขภาพแล้ว ยังเป็นการเปิดโอกาสให้ผู้พิการได้แสดงออก และลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ให้เป็นไปได้ และทำให้สังคมได้เกิดความรู้สึกยอมรับในความสามารถ ที่ไม่ได้แตกต่างจากคนปกติ เกิดเป็นสังคมแห่งการแบ่งปันที่เท่าเทียมต่อกันอีกด้วยค่ะ เชื่อว่าหากเพื่อนๆได้ลองเข้าไปใกล้ชิดกับกลุ่มคนพิการ จะรู้สึกเหมือนเราว่า พวกเค้าเหล่านี้ไม่ได้ต้องการ การสงสารหรือเวทนาจากคนในสังคมเลยค่ะ เค้าแค่ต้องการการ "ยอมรับ" และ "โอกาส" เสมือนว่าเค้าก็เป็นคนปกติเหมือนกับทุกๆคนเท่านั้นเองค่ะ