ความเห็นของครูคนหนึ่ง ต่อกรณีให้นักเรียนสามารถ"ใส่ชุดไปรเวทมาเรียนได้" "การศึกษาไม่ควรแปลงร่างจนกลายเป็นพิธีกรรมที่ไร้ความหมาย"

จากที่มีข่าว ฮือฮาเมื่อวานนี้ต่อกรณี สาธิต แห่งม.ธรรมศาสตร์ให้นักเรียนใส่ชุดไปเวทมาเรียนได้ โดยผอ. โรงเรียนสาธิตมธ. น.ส. ศิริรัตน์  ศิริชีพชัยยันต์ เผยว่า นักเรียนระดับมัธยมไม่ต้องใส่ชุดนักเรียนมาเรียน และทางโรงเรียนสาธิตมธ. มีชุดยุนิฟอร์มของตัวเอง ซึ่งเป็นเสื้อยืดคอโปโล มีตราธรรมจักรอยู่ด้านซ้ายเสื้อ แต่จะให้ใส่เฉพาะวันจันทร์กับวันพฤหัสบดีและวันที่มีกิจกรรมพิเศษเท่านั้น

ส่วนวันอื่นๆให้ใส่ชุดไปรเวทมา เป็นการตกลงกันระหว่างโรงเรียนและผู้ปกครองตั้งแต่ต้น ซึ่งต่างเห็นด้วยว่าหากไม่มียูนิฟอร์มจะทำให้สะดวกในการทำกิจกรรม และการเรียนรู้ของนักเรียนมากขึ้น 

หลังจากมีข่าวนี้ออกมาก็ได้ม่อาจารย์ท่านหนึ่งได้ให้ความเห็นที่น่าสนใจ โดยเฟซบุ๊กส่วนตัวของอาจารย์ท่านนี้ใช้ชื่อว่า Paveena Chamchoyได้ระบุว่า 

 "...การศึกษาไม่ควรแปลงร่างจนกลายเป็นพิธีกรรมที่ไร้ความหมาย เป็นพิธีกรรมที่แม้แต่ผู้ที่อยู่ในพิธีก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม แต่ก็ตั้งคำถามกับสิ่งที่ตนกำลังทำไม่ได้..."

อยากพูดอีกมุมหนึ่ง วันนี้เราได้ไปยืมใช้ห้องที่รร.สาธิต มธ. ซึ่งอยู่ในสังกัดคณะวิทยาการเรียนรู้ฯของเรา เพื่อสอนนศ.ป.ตรี เดินผ่านห้องเรียนต่างๆ ได้ยินเสียงครูพูดเรื่องการสะท้อนประสบการณ์การเรียนรู้ เสียงเด็กๆแย่งกันตอบครูเกี่ยวกับความรู้สึกที่มีต่อบทเรียน มองทะลุกระจกห้องเรียนเข้าไป เห็นเด็กยืนห้อมล้อมครูที่กำลังสอน อีกห้องเห็นเด็กๆนั่งกันเป็นระเบียบ ไม่ได้เล่นหรือทำลายระบบระเบียบห้องเรียนแต่อย่างใดเลย

คลาสเราปล่อยช้ากว่าคาบเรียนเด็กๆในรร.นี้เล็กน้อย สอนๆอยู่ ก็มีเด็กๆเปิดประตูจะเข้ามาในห้องหลายครั้ง เด็กๆเปิดเข้ามาพอเห็นว่ามีการเรียนการสอนพี่ๆนักศึกษาอยู่ ก็ค้อมหัวและปิดประตูออกไปเงียบๆ บางคนเปิดประตูเข้ามาแต่ไม่แน่ใจว่าเราเลิกคลาสหรือยัง เพราะที่คณะเราเรียนด้วยบรรยากาศนั่งคุยนั่งอภิปรายสนุกๆ เด็กๆก็ชะโงกเข้ามาแล้วถามอย่างสุภาพด้วยกิริยาน่าเอ็นดูว่า “ผมเข้าไปในห้องได้ไหมครับ” เด็กๆเหล่านี้อยู่ในชุดเครื่องแบบรร.ที่พวกเขาจะใส่ตามกฏแค่สัปดาห์ละสองวัน ที่เหลือเด็กๆจะได้ฝึกการใช้ดุลยพินิจของตนเองในการแต่งกาย ว่าจะแต่งอย่างไรให้ปลอดภัยและสุภาพ ตามที่ทั้งเด็กๆเองและผู้ปกครองได้ตกลงกับโรงเรียนไว้ หรือแม้แต่สามารถเลือกใส่เครื่องแบบรร.ก็ได้ถ้าอยากใส่

เรากลับมาคิด ว่าสิ่งที่เราเห็นนั้น มันบ่งบอกถึงความมีระเบียบวินัยและมีดุลยพินิจได้หรือเปล่า สิ่งเหล่านี้ต้องมาจากการมีเครื่องแบบเท่านั้นหรือ เด็กๆที่รร.นี้ถูกบ่มเพาะให้เห็นความแตกต่างหลากหลายของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นเพศ ชนชั้น ศาสนา เป็นเรื่องปกติ เด็กๆถูกสอนให้มองทะลุเรื่องเปลือกนอกเช่นเครื่องแบบ ไปสู่มองเห็นความเป็นมนุษย์ของมนุษย์คนอื่นๆรอบกาย เห็นว่าร่างกายมนุษย์ไม่ใช่แค่เครื่องมือของรัฐหรือองค์กรใดๆ ไม่ใช่แค่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมือนๆกันหมด แต่เป็นคนที่มีเลือดเนื้อ มีจิตใจ มีความสุข ทุกข์ ความกรุณา ความกังวล ในชีวิตเช่นเดียวกับพวกเขา และมนุษย์แต่ละคน สังคมแต่ละแห่ง ก็มีความเชื่อมโยงกันแม้จะแตกต่าง เหมือนกับที่อาจารย์ทั้งของคณะวิทยาการเรียนรู้และของรร.สาธิตมาจากหลากหลายสาขา ไม่ว่าจะเป็นด้านการศึกษา ประสาทสมอง วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ดนตรี ด้านภาวะผู้นำ หรือการละคร ฯลฯ แต่เราก็ทำงานขับเคลื่อนการศึกษาด้วยกันได้ เพราะเราเชื่อว่าเรื่องการเรียนรู้ของมนุษย์น่าจะมาจากสหวิทยาการ

เพราะสายรุ้งแห่งการเรียนรู้ไม่ควรมาจากเฉดสีเพียงเฉดเดียว

เด็กๆได้รับโอกาสสามวันต่อสัปดาห์ในการฝึกดุลยพินิจ ฝึกกาละเทศะในการเลือกแต่งตัว ว่าแต่งอย่างไรถึงจะไม่กระทบคนอื่นๆในสังคมที่ตนต้องเจอ ต้องอาศัยอยู่ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นในรร.หรือที่อื่นๆ

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่รร.สาธิตมธ.ตั้งใจจะทำ ก็คือการให้คนมองเห็นคนด้วยกัน มองเห็นความผิดปกติ ตั้งคำถาม และพยายามหาทางพัฒนาตนเองและคนอื่นๆด้วยฐานความเคารพในคุณค่าของความเป็นมนุษย์ นี่คือแก่นที่คณะตั้งใจจะสร้างในตัวนร.และนศ. ส่วนกระพี้อื่นๆ กฏ ระเบียบอื่นๆนั้น มันเรียนรู้บนฐานนี้ได้ ถ้าฐานความเป็นมนุษย์มั่นคงแล้ว สงบสุขเพียงพอแล้ว จะพัฒนาอะไรต่อก็ไม่ไหวเอียงล้มครืนลงมาง่ายๆ เราว่าอย่างนั้นนะ

การศึกษาไม่ควรแปลงร่างจนกลายเป็นพิธีกรรมที่ไร้ความหมาย เป็นพิธีกรรมที่แม้แต่ผู้ที่อยู่ในพิธีก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม แต่ก็ตั้งคำถามกับสิ่งที่ตนกำลังทำไม่ได้เพราะไร้ซึงนัยน์ตาที่มีความสามารถในการมองเห็นความปกติหรือความไม่ปกติของโลกรอบตัว

#LSEd

ของคุณภาพจาก https://www.dailynews.co.th/education/593901